محبوبیت اینستاگرامی شدن چهره همه و زوال نقایص زیبایی شناسانه انسان - مجله تور مالزی

پدیده ای به نام چهره اینستاگرامی و ریشه های الگوریتمی آن

حدود هفت سال پیش، جیا تولنتینو (Jia Tolentino)، نویسنده مجله نیویورکر، برای اولین بار واژه چهره اینستاگرامی را برای توصیف یک استاندارد زیبایی نوظهور به کار برد. این استاندارد که ابتدا در میان چهره های سرشناس فضای مجازی دیده می شد، مخرج مشترکی از ویژگی های ظاهری قومیت های مختلف بود. گونه های لیفت شده، لب های حجیم، چشمان درشت و چانه های زاویه دار و قلبی شکل، از تعیینات اصلی این چهره به شمار می رفتند.

تحلیل های زیبایی شناسانه نشان می دهد این الگوی بصری ترکیبی از ابروها و فرم چشم های منطقه ها جنوب آسیا، لب های برجسته آفریقایی تبارها، بینی باریک قفقازی و ساختار گونه های بومیان آمریکا و خاورمیانه است. اما نکته تأمل برانگیز این است که با تغذیه این تصاویر به مدل های هوش مصنوعی (AI)، الگوریتم ها این ترکیب اصلاح شده را به عنوان استاندارد اصلی زیبایی شناسی خروجی می دهند. در نتیجه، صورت های طبیعی و تنوع چهره های انسانی در فضای آنلاین روزبه روز کم رنگ تر می شوند.

انتقال استاندارد زیبایی هوش مصنوعی به دنیای واقعی

روند بهینه سازی چهره که زمانی محدود به درگاه های دیجیتال و نرم افزارهای ویرایش عکس بود، به تدریج وارد کلینیک های زیبایی و زندگی روزمره عموم مردم شده است. تزریق ژل و بوتاکس که روزگاری تنها برای میانسالان و به منظور کاهش آثار پیری استفاده می شد، اکنون در میان نوجوانان و جوانان زیر 30 سال هواداران زیادی پیدا نموده است.

شیوع فرآیندهایی مانند اصلاح زاویه فک و برجسته سازی لب در میان جوانان، نشان دهنده یک گرایش همگانی به سمت الگوی هوش مصنوعی است. حتی رویه ای تازه در میان پسران و مردان جوان با عنوان لوکس مکسینگ (looksmaxxing) شکل گرفته که هدف آن ارتقای خطوط چهره به روش های متعددی از جمله جراحی است. زمانی که هر صورت بتواند به صورت دیجیتالی یا پزشکی دست کاری گردد، اصالت چهره به عنوان نشانه ای از تجربه زیسته فرد زیر سوال می رود.

پیغامدهای روان شناختی حذف نقایص طبیعی صورت

توسعه این الگوهای یکنواخت بیش از آنکه بر ظاهر ما تأثیر بگذارد، رابطه انسان با واقعیت را دستخوش تغییر می نماید. رسانه های بصری مدرن فضایی را ایجاد نموده اند که در آن هیچ پیغام مستقیمی مبنی بر پذیرش چهره طبیعی به نسل تازه منتقل نمی گردد. در عوض، چرخه ای دائمی از پیشنهادها برای تغییر و دست کاری صورت وجود دارد که فرد را به اصلاح مداوم سوق می دهد.

خطوط چهره، چین وچروک ها و حتی تقارن نداشتن اجزای صورت، بخشی از خصوصیات فردی و بازتابی از تاریخچه زندگی هر شخص هستند. وقتی این ویژگی ها به عنوان نقص تلقی شده و به یاری جراحی یا فیلتر حذف می شوند، ظاهر انسان حالتی مصنوعی به خود می گیرد. به باور جامعه شناسان بصری، همین نقایص و تفاوت های کوچک هستند که ماهیت انسانی و هویت هر فرد را شکل می دهند.

سیاست، قدرت و نمادشناسی تغییرات ظاهری شدید

تغییرات زیبایی شناسانه تنها محدود به رفتارهای فردی نیست، بلکه در سطوح مدیریتی و سیاسی نیز ظهور می یابد. در تحلیل های اخیر، اصطلاح چهره مارآلاگو (Mar-a-Lago face) برای توصیف آرایش ها و جراحی های زیبایی کاملاً نمایان و اغراق آمیز در میان بعضی چهره های سیاسی به کار رفته است. این سبک از تغییر چهره، برخلاف جراحی های پنهان، تاکید زیادی بر نمایان بودن دست کاری ها دارد/

این رویکرد بصری را می توان نمایشی از فاصله گرفتن از واقعیت طبیعی دانست. در این قالب، ویژگی های مادرزادی و طبیعی اهمیت خود را از دست می دهند و چهره به بومی برای ساخت یک تصویر کاملاً سفارشی تبدیل می گردد.

چالش های تربیت نسل تازه در عصر فیلترها و تزریقات زیبایی

مواجهه والدین با پدیده تازهی که در آن نوجوانان و حتی بچه ها 12 ساله الگوی مراقبت از پوست ضدپیری را دنبال می نمایند، پیچیدگی های تازه ای به همراه داشته است. در بسترهای متنی مانند ردیت (Reddit)، بسیاری از جوانان در سنین 18 تا 20 سالگی نگران ظهور نشانه های پیری هستند و درباره ضرورت استفاده از تزریق های زیبایی یا لیفت صورت مشورت می نمایند.

در چنین فضایی، آموزش ارزشمندیِ اصالت انسانی به بچه ها دشوارتر از گذشته است. رفتار والدین و اندازه تمرکز آن ها بر تغییرات ظاهری، الگوی مستقیمی برای بچه ها ایجاد می نماید. عدم پذیرش روند طبیعی رشد و سن، این پیغام غیرمستقیم را منتقل می نماید که ارزشمندی انسان در گرو حفظ یک ظاهر دست نخورده و بدون تغییر است؛ در حالی که پذیرش تغییرات طبیعی، بخشی کلیدی از سلامت روان فردی به شمار می رود.

آیا فناوری در حال یکسان سازی زیباشناسی همه فرهنگ هاست؟

یکی از پرسش های اساسی در جریان شیوع استاندارد چهره اینستاگرامی، تاثیر الگوریتم ها بر تنوع فرهنگی چهره هاست. تا پیش از عصر دیجیتال، جغرافیا و نژادهای مختلف تعاریف متفاوتی از زیبایی داشتند. با این حال، گردآوری داده ها به وسیله هوش مصنوعی و آموزش آن ها بر اساس تصاویری که بیشترین بازخورد را در شبکه های اجتماعی دریافت نموده اند، منجر به ایجاد یک الگوی جهانی یکسان شده است.

این یکسان سازی باعث می گردد فرم های مختلف صورت که متناسب با پیشینه های قومی گوناگون هستند، کم ارزش شمرده شوند. الگوریتم ها با پاداش دادن به تصاویری که از فرمول چهره اینستاگرامی پیروی می نمایند، کاربران را ناخودآگاه به سمت نزدیک شدن به این قالب تعیین راهنمایی می نمایند. این فرآیند دیجیتالی نوعی کاهش تنوع بصری در جوامع مختلف را به همراه دارد که آثار آن در دنیای واقعی نیز نمایان است.

مرز میان بهبود ظاهری و انکار ماهیت زیستی انسان کجاست؟

کوشش برای بهبود ظاهر تاریخی به قدمت فرهنگ بشری دارد و استفاده از وسایل آرایشی یا روش های درمانی، رفتاری کاملاً طبیعی است. اما چالش اصلی زمانی شروع می گردد که مداخله پزشکی به جای بهبود، هدفش حذف تمام نشانه های واقعیت زیستی باشد. انجماد کامل پیشانی، افزایش غیرطبیعی حجم لب ها و زاویه سازی های تند، چهره را از حالت طبیعی خارج می نمایند.

تفاوت میان اصلاح زیبایی و انکار واقعیت چهره در نقش فرآیند زمان نهفته است. چهره انسان به عنوان عضوی که حس، احساسات و گذشت زمان را منعکس می نماید، ابزار ارتباطی اصلی ماست. هنگامی که صورت توانایی بروز کامل احساسات را از دست می دهد یا اثرات سن به طور کامل از روی آن پاک می گردد، ارتباط غیرکلامی میان انسان ها نیز تحت تاثیر قرار می گیرد و ممکن است حس غریبگی در روابط اجتماعی ایجاد کند.

جمع بندی

پدیده چهره اینستاگرامی حاصل پیوند الگوریتم های شبکه های اجتماعی، فناوری های تصویربرداری و پیشرفت روش های زیبایی پزشکی است. اگرچه هر فردی اختیار کامل ظاهر خود را دارد، اما شیوع گسترده این استاندارد یکنواخت، تنوع بصری انسان ها را تهدید می نماید. در نهایت، یادآوری این نکته اهمیت دارد که خصوصیات منحصربه فرد، تفاوت ها و حتی نقایص کوچک صورت، همان مواردی هستند که هویت فردی ما را می سازند و ما را از الگوهای مصنوعی جدا می نمایند.

منبع: NPR